این وبلاگ تقدیم می شود به همه شما عزیزان

سالها بود که در مزار تنهاييم خفته بودم
ناگاه با مشتي آب سرد برروي مزارم برآشفتم
بوي چند شاخه گل مريم مشامم را نوازش داد
بعد از سالياني احساس کردم نمرده ام!
دختري سياه پوش برسر مزارم فاتحه ميخواند
وجودم به لرزه افتاد
او که بود؟؟
آيا او هماني بود
که با دستانش مرا به قعر خاک تبعيد کرده بود؟
خاطرات در برابرم صف کشيدند
موهاي خاک خورده ام را
ميان دستان استخواني ام فشردم
حفره خالي چشمانم لبريز از اشک شد
احساس مرگ و زندگي بر قلبم چنگ ميزد
ميان دلهره و ترديد دختر سياه پوش رفت
ولي هنوز خاطراتي که در ذهنم بر آنها
 مهر باطل زده بودم در برابرم نقش مي بستند
آه چه غم انگيز بود خاطره روز مرگم



عشق اگر با تو بيايد به پرستاري من


شب هجران نکند قصد دل آزاري من


روزگاري که جنون رونق بازارم بود


تو نبودي که بيايي به خريداري من

حال معشوق

        پرستو در دلم آواز سر داد        

  مرا از عشق وشيدايی خبر داد

   بگفتا ای عزيز خود شناسی   

  چرا از حال معشوقت نپرسی

 تو که از يار خود غافل نبودی    

 تو که از وصف او حرمان نبودی

 تو که عشقت همه دشت و دمن را

 همه ماه و زمين و کهکشان را

 تو که پندت همه پير و جوان را

 همه دفتر همه ديوارها را

     تو که در آسمان جز او نبينی       

 تو که در آفتاب رويش بديدی

       بگفتا من به يارم عشق دارم       

  من از هجرش دمی آسان نخوابم

         اگر بينی که از عشقش چو نالم        

 اگر در شرح او بی تاب هستم

                بدان از دوريش تابم رميده                

 که جان و روح را از ياد برده

              بدان در عشق او بی انتهايم                 

 بدان از مهر او بيمار گونم

          بيا حوالي يك گل ز عشق خانه بسازيم

                براي غربت گنجشك آشيانه  بسازيم

                 بيا سپيده كه آمد صدا كنيم خدا را

               و تا افق برسانيم دست سبز دعا را     

نه فرصت ها می تواند عشق مرا تغییر دهند،      Chance cannot change my love

و نه گذشت زمان می تواند آسیبی به آن برساند.         Nor time impair